My poems telugu

కాలని నేను.....
నడుము లేని మనుషులం
.....................................

1.
కనిపించే తెల్లని మబ్బుల వెనుక
వివరించలేని యన్నో వేదనలు
నల్లగా మారి యెప్పుడు వర్షిస్తాయో
కన్నీటి చినుకులను....
2.
నను నేను నియంత్రించుకోలేని
అనుమోదిత హింసలో
వేల జీవకణాల మృత్యువు
పరిపాలిస్తుంటే
బైర్లు కమ్మిన చేతనత
విప్పలేని ముడుల్లో చిక్కుకొని
ప్రాణాలు తోడేస్తుంటుంది
3.
దోసిలి పట్టి అక్షరాలుగా మార్చేస్తూ
ప్రదర్శనల్లో యెకిలి నవ్వులూ చిందిస్తుంటే
 చేతులూ ముందుకు వేసి, కదిలించి
వుదయం కోసం యెదురు చూసే వారు
కొందరే వెలుగుల కోసం
4.
యే సౌందర్యమో తీరని తృష్ణగా
మనుషుల మనతనాన్ని వెతుక్కొంటూ
వెళ్ళమంటుంటే నేనేమో
 కనిపించని దాని ఆచూకీతో అలసి
మూర్చిల్లుతుంటే
వో పసి నవ్వు  స్పృహను వెన్ను తడుతుంది.
5.
నడుము కట్టాలని, బిగించాలని
ముఖం నిండా రంగిల్లేనితనంతో
కలవరపు లోగిళ్ళలో తడారని
కష్టాల ఆనవాళ్ళను గుర్తుపట్టిందెవరో
మొదటి అందాకర్షణా లాటి
జీవిత బాట కోసం ఆనందించిందెవరో

6.
 యే తేపురానీ ఖాళీ కడుపుల పులకింతలు
యింకా మిగిలే వున్నాయి
నేను నన్నుగా చెప్పుకోలేని
పారవశ్యాలూ శేషాలైయున్నాయి
7.
పొద్దుపొడిచే దాకే నేను మనిషిని
పొద్దేక్కెకొద్ది యెన్ని వేషాల్లో
 ప్రవేశించాలో యెన్ని కొమ్మలు
నరకాలో యెందరి వెన్నపూసలూ
విరియాలో....యెన్ని రోజులూ
యిలా .....

వెంటాడే....
నైట్ మేర్...మియర్ మేల్..
---------------------------------

కళ్ళను పొత్తంపై ఆన్చాను
 కల కరిగీ కరిగీ...

నీలమెరుపులోకీ వొంకీలూ జుమ్కీలు
మధ్యలో మధ్యలో
నల్లని హేర్పిన్ స్ట్రోక్లూ కనిపించి కనిపించగా
అంతలోనే తెలుపూ పసుపులా గుభాళింపులూ వీటి మధ్యమ
వో ముదురు పచ్చతో నలుపు కలసి
వెంటాడే మార్మిక క్షణాల్లా ...

తీరా అవి స్తంభించినపుడు యేర్పడే
వో అమూర్త వర్ణ చిత్రం ముందు
నేను స్థగితుణ్ణై...

యే రంగు యెప్పుడెందుకు
 యేర్పడుతుందో తెలీని
వో వెర్రితనపు
స్వప్న లోకంలో....

నను
పైకి లేపే గాలి వర్ణంలోకి మారడం చూద్దామని....
పొయ్యి ముట్టించమని చెప్పి వెళ్ళిన
భర్త గింజలతో యెప్పుడు తిరిగొస్తాడో
ఆమె ఆకలి యెదురుచూపుల వర్ణ మెలాంటిదో  కనాలని...
కన్నీటికి దోసిళ్ళకీ మధ్యలో వుండే వర్ణ
వ్యవధిని తిలకిద్దామని...
చచ్చాక కనిపించే వారు బతికుండగా
వారు మాట్లాడని మాట రంగు యెలా
వుంటుందో ...

.నేను నన్ను
యెంత ముంచుకుందామనుకున్నా
యీ రంగుల్లో
యీ రంగులను తాకాలనుకొంటున్నా
నా నలవి కాక భళ్ళున పగిలీ
ముక్కలై పోతున్నానేమిటీ
నైట్ మేర్
కాదు కాదు

నా కళ్ళు మళ్ళీ
తెరుచుకోనవసరంలేని
అవకాశం కోసం యెదురు చూస్తూ చూస్తూ.....

(ఆర్టిస్టు Akbar Mohammad చిత్రాల్లోని యెగోనీ చూసాకా చాలా రోజులు నాలో నలిగాకా)

మాఁ...అమ్మా...నేనెందుకూ
------------------------------------

Oh! My mother
Why should I born on this eath?
1.
మౌనంగా
నిశ్శబ్దంగా
నా కోసమ్
యీ పురిటి నొప్పులను
పంటికింద అదిమి పట్టి
యెందుకు భరిస్తున్నావు
నన్నెందుకు
యీ ప్రపంచంలోకి తీసుకొస్తున్నావు
2.
యీ యిరుకైన మనుషుల మధ్య
కుల మతాల అహంకారాల మధ్య
ధనామోహంతో
స్వార్థంతో
రాజ్యాధికారం కోసమ్
యెంతకైన తెగిస్తూ
బతుకులను
మరింత బర్బరీకరిస్తున్న
తరుణంలో
మానవత్వమ్ అర్థాన్ని కోల్పుతున్నప్పుడు
మేరీ మాఁ  ప్యారీ మాఁ
నన్నెందుకు పుట్టిస్తున్నావు
3.
మనుషులను వ్యాపారంగా చూస్తూ
నయం కాని వ్యాధులకు కారణమౌతూ
ప్రశ్నిస్తే నగ్నంగా నిలబెట్టే యీ
అనాగరిక సమాజమ్ లో
తడిలేని మనుషుల మధ్య
నన్నెందుకు తీసుకొస్తున్నావు
4.
వొక చోటేమో అర్థాయుష్షులూ
మరో చోటోమో నిండు నూరెళ్ళూ
తెల్లవాడని నల్లవాడనే వ్యత్యాసాలు
అగ్రవర్ణమ్ నిమ్నవర్ణమ్
మనుషుల్ని మనుషుల్లా చూడలేని
యీ అసంపూర్ణ అర్థరహిత లోకంలో
సమానత్వం అర్థాన్ని కోల్పోతున్న
నేపధ్యంలో
Why should I born mom
My dear mom
5.
యీ జీవన్మరణాల మధ్య
Being is nothingness
Meaningless
నా పుట్టుక
నా బాధ నీ బాధగా మారి
నీ కన్నీరు నా కళ్ళల్లో కారుతుంటే

నీనేను...నానువ్వు....
..............................
1.
నేను వో రాత్రిలో
 పొగనై బతికుంటాను...
వో మార్మిక దృశ్యం నాలో
యేదో వో వాణిగా స్పష్టమౌతోంది
2.
చస్తున్నప్పుడు ప్రేమించమంటాడు
చావు తరువాత ప్రేమింపబడాలంటాడు
ప్రేమంటే తెలీనోడు...ప్రేమే వుంటే
ప్రేమించడం నేర్పిస్తే చాలు కదా..
3.
ప్రతి క్షణంలో మమేకమయ్యే
మరో క్షణపు దృష్టానుభవం
యిలా పయనిస్తుంది...
వుదయాన్నే గంభీరంగా మేల్కొంటున్న
మెత్తని ప్రకృతి కదలికలను
 పేరు తెలియక పోయిన
కూచే పక్షుల కూతల ఫ్యూజన్ ను
చాలీ చాలని వేడితో వుందయిచే వెలుగులు
చలికాలపు రాతిరి మన నగ్న దేహంపై
వర్షిస్తున్న మంచు శీతలతల స్పర్శ
4.
మృత్యువు తరువాత పసిపిల్లల
నవ్వులను తీసుకొని
మన ప్రేమలను
వొదిలి వెళ్ళిపోదామా...
మనకు వ్యాపారమంటే యిష్టం
అందుకే వొకటి యిచ్చి వొకటి తీసుకు వెళ్తున్నాం
పసిపిల్లలు యేమీ ఆశీంచరు
వారికి భయంలేదు
నవ్వడమే తెలుసు
నిండుగా...
ప్రేమించడం ...
5.
ఆకులు రాలిపోతుంటే
సెలవుల కోసం వెళ్ళి
ఆరాము చేస్తుంటాను
చెట్లతో పాటు...
6.
కాగితాల లోనే మనుషులను
చూసాడు
వస్తువినియోగమే సుఖం
దుఖపు రుచితెలీక
భయంతో
సంపాదించిన
ప్రాణంలేనితనాన్ని
నెమరేస్తూనే వుంటాడు
7.
నవ్వి యెన్నిరోజులైందో
అరచేతి స్పర్శకు దూరమై
చాలాకాలమే అయినట్టుందీ
చాలానే దాచుకుంటున్నాం
లో లోపల
యెప్పుడు
భళ్ళున పేలుతుందో...
యెప్పుడు
యీ సంరచనలన్నీ
పేక మేడలై కూలునో.

ప్రాణాన్ని నింపే క్షణాలు
.................................
మా యింటికీ
రోజూ వచ్చే అతిధులు

పిచ్చుకలు
జీవ దాహంతో
ఆకలితో వాలును
మా గుండెలపై
మా సంక్షోభాల్ని
వాయిదా వేస్తాయి

వుదయాన మేల్కొల్పును
మమ్ము
తమ కువకువలతో...
ఆలస్యమైన అరపులాంటి
పిలుపు
యింటిపై నుంటే
చుట్టూ మూగును
యెగిరి గంతులేయును
అటుయిటు

మధ్యహ్నాన వేళ
యింట్లోకీ ప్రవేశించును
మా పరధ్యానాన్ని
బద్దలు చేయును

సాయంత్రం వీడ్కోలు
చెప్పేందుకొచ్చి
మాటల్లో పడి మరచిన
కిటికీ పై కూర్చొని
పలకరించును

తమ ఆతిధ్యాన్ని
స్వీకరించి చిత్తగించును
సంధ్యతో పాటు
వాటి కువకువల
రూప లావణ్యపు స్వేచ్చా
ధారణతో మేమూ నిద్రలొకి
జారుకొంటాం

సూర్యోదయపు
కువకువల ప్రతీక్షను
రెప్పలపై వుంచుకొని
మేమంతా పిచ్చుకలై
యెగురుతుంటాం
యిష్టమొచ్చినట్టు...
స్వప్నమై

కళ్లు తెరిచే సరికీ
మా పడకలపై
మాతో పాటు
కళ్ళు తెరుస్తూ...
పిచ్చుకలూ
కువకువలూ
వుదయాన్నే
దినదినమూనూ


కనని కలల స్వప్న ద్రవాలూ
-----------------------------------
1
యెన్ని దృశ్యాలో
 యెన్ని స్వప్నపు ద్వారాలో
నిద్దుర పోకు స్వప్నం కోసం
వేల దర్శిత నేత్రాలకు వొకే దృశ్యం
మన ముందు నిలిచి వుండును
అది స్వప్నమై..
2.
యెగిరే పక్షి గూటికే వెళుతోంది
తన పిల్లల కోసం
తన నోట్లో నాలుగు గింజల్ని నాన బెట్టుకొని వెళ్తూ కన్పించే దృశ్యమూ
స్వప్నమే
3.
వాలిపోతూ మన నెత్తిన
 క్షణానికొక్కటి చొప్పున
  యెన్నో అందమైన వర్ణ సంధ్యల్ని
  విశాల కాన్వాసు మీదా
దినదినమూ గీసిస్తూనే వుంటాడూ
అతను...
4
ఆ క్షణపు తదేక లేఖనపు
వో వర్ణము నేనై పోవడమూ
స్వప్నమే కదా
5.
రోజూ పలకరించే తొలికిరణమూ
వొళ్ళు విరిచే ఆకులూ
అరిచే గువ్వలూ
పిలిచినట్టుండే కీటకాల ధ్వనుల్లోనూ
విన్పించే వో లయాత్మకతా
వుదయపు
నిశబ్దం శబ్దానికి మధ్యలోని
నిడివి
స్వప్నం కాదా...
6.
నీ భుజం మీదీ
నీ మెడ చుట్టూ గట్టిగా పట్టుకొని
గుండెలకు హత్తుకునే
వో పసినవ్వులోకి నిన్ను నీవు
అనువదించుకోవడం
స్వప్నమే కదా ..
7.
తేటగా తెల్లగా
మంచుబిందువు కింది
తలమూ కన్పించినట్టు
మనం మరొకరికీ
మరొకరు మనకు
అర్థమవడం
స్వప్నం కాదా....
8.
యిలా
వొకే దృశ్యంలో
 క్షణక్షణమూ
వేల స్వప్నాలు
మెలకువలో
కువకువలాడుతూ.....

నా ముడులూ
నీ యేడ్పులూ
-------------------
1.
నేను నీకూ
వో భూమ్యాంతర వాసినీ
నువ్వు నాకు
ఆత్మాంతరవాసివీ
2.
యీవ్వాళ...
వో గోరు మొలవక...
నా యెముక మాట్టాడలేక
నా జుట్టు తలెత్తలేక
రంగుల్లేని...
యే వర్ణాలో చెప్పలేని
చిత్రంలో నేనూ...
3.
యెన్ని దండనలు
మరిన్ని కఫములు
మూట కట్టుకుంటున్న పీడనలు
4.
యిక్కడ యెప్పుడో
వో వుదయం అందంగా వుండేది
యిప్పుడేమో నిస్సత్తువగా  సాయం ముందే చీకటినీ కమ్మేస్తోందీ
5.
లోపల్నుంచి తోడుకోలేక
తమ ఆకుల్ల్ని రాల్చుకొంటున్నారూ
మళ్ళీ మొలవలేమనే తెలీసీ
పారంపరిక దుఖాన్ని దాటి
నిర్మొహమాటంగా కాలు
 యించుకుంటూ యీడ్చుకుంటూ
బరువునూ తేలికగా భ్రమపడ్తూ
6.
నిన్న నేను మోసిన పడవ
నిన్ను తెలివివంతుణ్ణి చేసింది
యీరోజు
చుక్కల్లో నుంచి
రాలుతున్న కన్నీటితో
నిండిపోతుంటాడు
ప్రతి పున్నమికి చంద్రుడు
యెన్ని సంవత్సరాలు గడిచిన
యీ నియతి బతికే వుంది
7.
శోకమూ సుఖమూ
వేరై మళ్ళీ కలిసే
పాయల నామలవణ
వచనములూ
తప్తతన్మయత
పలుకుల మధురిమలను
ముద్దాడాలనే చివరి శ్వాసగా
8.
నను నేను
చూడలేని క్షణాల నుంచి
రాలే నల్లని చీకటీ చినుకులలో
వూపిరాడక...
యే వుదయమూ
వుదయించదా అందంగా
నన్ను నేను చూసుకునేందుకూ

చలిగా చలించని ప్రాణాలు
----------------------------------
వుత్తరాన
వో పేదోడి యింట్లో
ప్రవేశించిన చలి పాము
అప్పుడే పుట్టిన శిశువును
కాటేస్తోంది
నిర్ధయగా దినదినమూ...

చలి
మరో పేదోడి జీవికను
కొన్ని గంటలూ
వాయిదా వేస్తూ
స్థంభింపజేస్తూ
అరకడుపులో
అర్థాకలిని నింపుతోందీ
కృపారహితంగా
దినదినమూ

చలీ
మరోసారీ
నానమ్మలను,అమ్మమ్మలను
తాతయ్యలను
తన వేధింపులతో
వివశితులను చేసీ
ఆత్మహత్యకు పురికొల్పుతోంది...
కర్కశంగా
దినదినమూ....

చలి
అస్పష్ట దృశ్యమై
రోడ్డుపై దుర్ఘటనగా మారి
పాదాచారుల
అతి సామాన్యుల
ప్రాణాలపై కూర్చోని
రక్తమై ప్రవహిస్తోంది
అమానవీయంగా
దినదినమూ....

చలి
వున్నోడి యింట్లో
హీటర్గా,పొయ్యిలోని
మంటై మండి
వెచ్చగా మారిపోతోందీ
సురక్షితంగా
దినదినమూ

యిలా వుంటే
కవులేమో
చలికాలపు అందాలతో
మంచుగా మారి
కాగితాల్లో
కమ్ముకుంటున్నారు
వెచ్చగా
దినదినమూ

నేనేమో
వుత్తర యాత్రలోభాగమై
 పసిశిశువును
కాలేకపోతున్నందుకు
విపరీతంగా
చింతిస్తూ
హీనస్గా చస్తూ...

 విరిగిన వెన్నముకలో ఆగనిస్వరాలు
----------------------------------------------
1.
యెవరూ
యీ మూడో ముఖాన్ని
యిలానే శిల్పించినది
తలలేని ముక్కుతో
కన్నులేని నోటితో
వొకటేమో స్వప్నభగ్నత
మరొకటేమో నగ్నమరీచిక
దిగులంతా మూడో ముఖమే
చెవుల్లేని చర్మంతో...
డు నాట్ క్లాప్ విత్ మీ
2.
భళ్ళున తెరవలేని లోచనాల లోపల
నానబెట్టలేని మృత్యువు నెత్తిన
నింపాదిగా మరోవృక్షపు వేర్లు
పైకెందుకో స్వాగతిస్తూ
సంచయ రసాసక్తిలో కుంగిపోతున్న
వో మూలగది నాకెప్పుడూ యెరుకే
వొళ్ళంతా చిక్కులతోనే విప్పలేని
వో మరణ రహస్యం
మృత్యువు మెత్తగా దిగిపోయే
వో మర్మాంగ నిశాభవనమీ గది
డు నాట్ హర్ట్ విత్ దిస్
3.
 నేను విసర్జించలేని వెనుకటి రోతలో
అసహ్యించుకోలేని మరెన్నో పూతలు వున్న
మేల్కొల్పి విసిగిపోయిన
వొక మరణపు ముక్కదొరకక
అలసిన అనుగుణపు వుయ్యాలలో
ప్రాణమూగే ప్రాణశూన్యంలో ....
డు హేట్
4.
సాపాడుకూ అల్లాడే వో పసిపాద గాయం
యెప్పడూ నన్ను చీల్చే చూపై నిలబడినపుడు
యెటూ చూడలేనీ నేను
మళ్ళీ మళ్ళీ
ఆ మూడో మృత్యువే వేటాడును
నాలో నిత్యం
అదే స్వప్నమై
డు నాట్ పే అటెన్షన్...
డు నాట్ తింక్ ...
5.
యింతేనా
యేదో అనుకొని
యింకేదో తలచి
నీ వెనుకే పరుగెత్తితీ
ఛీ....యీ పలవరింత
పలకరింపులా కూడా లేదే
అంతకాక మరేమీ
యీ మృత్యుజనమృత్తిక
డు నాట్ లవ్ దిస్
కిక్ దిస్ విత్ ఫుట్

కన్పించక మరణించాక
------------------------------

1.
వొక కిటికికీ యెన్ని వూచలున్న
లోపలుండే చీకట్లోంచి
కన్నులు మూసుకు పోతుంటే
తలలు వాల్చేస్తుంటే
మదిలోని వెలుగు దీపమై
కళ్లల్లో మెరుస్తుంటే...
నేనూ
యెనిమిదో వూచనై
యెదురు చూస్తుండగానే
బయట తిరిగే యీ కాంతిలో
యెన్ని వర్ణాలూ వొక్కటై
కన్పిస్తాయో తేటగా
యీ చీకట్లోంచి
2.
వో వుదయాన
నాలుగు చీమలు
 రెండు ఆకులముక్కలను
వీపున వేసుకొని
తూర్పు నుంచి పడమరగా
బయలుదేరాయి
సాయంత్రం లోగా
తమ పుట్టల్లోకి చేరుకుందామని
అక్కడకు చేరే సరికి
మరో వుదయం మొలుస్తోంది
తమ ఆహారగారాల్లో
నిక్షిప్తంగానే వున్నాయీ అన్నీ
3.
వో
దృశ్యమైన చూపు
మళ్లీ తిరిగి వస్తుందని
పోగొట్టుకున్న చోట లేదని
అది అడవిలోనే వుందని
కళ్లు పోగొట్టుకున్నాకే
అర్థమౌతుంటుంది....
4.
చెట్టుకు వేర్లిచ్చిన అడవి
యెండకు గొడుగుపట్టమని
ఆకాశాన్ని అడిగిన అడవి
చీమల్ల్ని మాత్రమే
యెందుకు తన గర్భంలో
పదే పదే దాచుకుంటుందో
చీకట్లో వెలుగుల కోసమా
పగలూ చీకటిగానే వుందనా
5.
కాగితాలూ కాలిపోతున్నాయి
దేహాలూ దేహాల్లాగే
మిగిలిపోతున్నాయి
అందరూ అందరై
కరగలేక శిలలై
మరలై మిగిలి పోతున్నారూ
తడి కరగి ప్రవహించి
యెన్ని రోజులైందో
నగర వీధుల్లో
కలుపు తీసిన నాట్లు కుళ్ళిపోతుంటే
----------------------------------------------
మన చుట్టు వున్న వారిలో
మనలో
రుతు గమనాన్ని గుర్తించాలి
మనలోన జీవిపు చెట్టు నుంచి
రాలి పోయే సమస్త ఆకులను
కిటికీల్లో వుంచలేం
పచ్చదనాన్ని మొలకెత్తించిన
అక్షరాలను
లిఖించుకుంటున్న
ప్రేమైక్య క్షణాలను
మనలో రాల్చేసిన చినుకులను
వొడిసి పట్టుకొని
మన దాహాల్ని తీర్చేస్తున్న
జీవితాల గమనానుగమాలను
కాపాడుకోలేక పోతుంటే

మనం కనీస గడ్డిపువ్వు కూడా
కాలేక చప్పట్లుకొడుతూ
నిస్పందనగా నీడ కూడ
కాలేక దోచుకోబడ్డ ఫలితాల
జారే కాలపు తలంపై
నిలబడాలని చేసే ప్రయత్నాలన్నీ
ఐ తింక్ సో
మృత్యు భారాన్ని నివాళిలోకి
అనువదింప బడుతుంది
తేలిగ్గా...

జీవించేందుకు చస్తున్నప్పుడు
చలించిపోని కంపనాల
ఆభాస చిరునామా నిలిచి
వుంటుంది ...నదిలేని తిలంపై
కోల్పోవడమే తెలీని
వస్తు నాకుడుకు
నిజమే తెలుసు
అది మింగడం
యేర్గడం మాత్రమే
యెక్కువైతే కక్కేయడం

జీవింపలేని
కరగలేని
నేను
జీవితమంటే
ప్రేమా కాదు
పరువుకాదు
కాగితాల్ల్ని నింపేయడమూ కాదు
పోగుచేసుకోవడమూ కాదు
లోపలి లోతుల్లో సైతం
అద్దమై ప్రతిబింబించడం
నలుపును
తెలుపును
కలుపుకోవడం
యెరుపై వుదయించడం
వాడి కోశపు శోకం
 నా ప్రాణం తీసి పోసి
.............................
1.
దూరాలెప్పుడు పిలుస్తుంటాయా
ప్రయాణానికి సిద్దమవ్వమని
భువనభేధ్యాలై కన్పించేవి
గువ్వల కూతలైనంత చేరువగానే
వున్నట్టు...వున్న
2.
చెంతలో వున్నవి
వో వింతగాలేని కొత్తగానూ లేనీ
అపరిచితములు పరిచితములుగావూ
అన్నీనూ మన చుట్టే వున్నట్టూ
వున్నవన్నీ వేటిచుట్టూ
తిరగలేక కదలనూ లేక
యేమైపోతున్నాయో
కన్పించినట్టే మాయమైపోతూ
వాటి స్థానంలో యేమీలేనీ
వొక ముభావమూ అభావమూ
3.
యే చినుకు యెందుకు కురువాలో
యే వేరు యెందుకు గ్రహించుకుంటుందో
వూరే నీటీ చెలమలూ
యెన్నింటికీ ప్రాణం పోస్తున్నయో
 కురవని వర్షపు చినుకూ
కన్నీరుగానూ,స్వేదంగానూ
రాలేనీతనపు ఘర్షణానంతరం
నిస్సహాయ తాళ్ళు పేనిన
చలించని అడవి
చూస్తూనే వుంది ప్రాణమ్
పోయడమే ఆఖరి లక్ష్యంగా
4.
వాడొక్కడే వాడి గదిలో
గజమంత శక్తితో రమించుకోలేక
యీ వర్చువల్ డిస్‌ప్లేతో
తన సంక్షోభపు కసినంతా
తెల్లారేసరికి అదను చూసి
ఆరని కరగని మచ్చల
గురుతులను  నిలదీస్తుంటాడూ
సూర్యోదయపు వెలుగుతో
మాయమౌతూ తనతో సహా
అన్నీనూ ...కల కాదూ

5.
లోలోన దూరాలెప్పుడూ
దగ్గరగానే వున్నట్టున్న
తనతో తానే తనలో
కోల్పుతుంటాడూ
అన్నీనూ...
6.
యే గాలిలోని ధ్వనులో
యే గడ్డిపువ్వు అక్షరాలో
యే వుమ్మెత్త కాయో
యే నెత్తుటి పిలుపో
తన కోసం తపిస్తుంటాయి
తను మాత్రం పడమరగానే
నడుస్తుంటాడూ...

మనన ద్వారంలో
పోగొట్టుకొంటున్న నన్ను
--------------------------------
1.
నిత్యత వుందా
నిరంతరత వుందా
వొక కవి పుంగవుడు
యెందులో వుండాలి
2.
క్రమం కోల్పోతున్న
కాలపు గాయం లోనా
జీవన సౌందర్య దర్శనాన్ని
కాగితాల్లోనే గాక
తన పక్కన దగ్గే వాడి గురించిన
ఆలోచనలో
ముడ్డిమీదే చలించే
వృద్ధవీరుడి రెండుచేతులూ చాచే
ధీనత్వపు అసహ్య వివశతలో
నిరంతరము తనలో
పిల్లల్లో...పెళ్ళాల్లో
అమ్మలో నాన్నలో
తమ్ముళ్ళలో సాటి వారందరిలో
పయనించే వాడెప్పుడూ
బతికేవుండునూ
కవిగానా మనిషిగానా
3.
ఆకులన్ని వొక్కసారిగా
కదులుతున్నాయేమిటీ
ఘల్లూ ఘల్లూ మంటూ
శక్తినంతా శాక్తోపాసనలాచేసి
ప్రాణాల్లో ప్రాణం పోస్తున్నాయి
అడవిలాంటి మిత్రుణ్ణి
కాపాడుకొంటున్నాయి
4.
వాడెప్పుడూ..
బతికే వుంటాడూ
రాత్రిలో పగట్లో
యీరెండూ కాని
తన స్వీయావస్థలలో
పొగకమ్మిన ఆకాశాల్లో
వర్షం మొలిపిస్తుంటాడూ
కళ్ళల్లో కన్నీరూ మెరుపునీరూ
రెండింటినీ సమతుల్యం చేస్తుంటాడూ
నా చందమామ
5.
యేదీ బరువైన తేలీకైనది
 నీలపు రాతల పై తెల్లని పూతలనా
పూతేసిన రంగుల వెనుకటి నిర్భంధాన్నా
తెల్లని స్పటికం లాంటి మనస్సునా
దానిపైన నల్లటి పొరలను కప్పేస్తే
యేదో వెచ్చని సంగీతం లాంటి
చలి రాతిరి కవిత్వలోతుల్లోనా
యీదే సంప్రదాయపు మసుగుల
స్వలింగ సంపర్క జననపు స్థగిత
స్ఖలనపు నగరగర పిండం
నేడే వో వింత శిశువును...
జనాల మధ్య ప్రసవించింది
6.
కమ్మటి సిరా వాసన
పురాతన కంపుకొడుతూ
అనాలోచిత కర్మలో
ఆలోచించినంతనయ అంటూ
లోకార్పణపూ వసూళ్ళ
మంత్రాలూ
 శ్లోకపు చివరి వాక్యాల్లా
జిహ్వలను ముక్కలు
చేస్తొందేమిటీ
7
యింకా....యేదో కమ్మస్తోందనే
మైకపు మాటల కైపులో
 నా కైఫీయతులను
ధార పోశానూ...
8
నాలో
నిరంతరతా గమనపు సూచిక
కొన్నిక్షణాలూ స్థభించింది
అకాల వర్షంలో
చలి కురుస్తోందేమిటీ

బతుకానుమతి...జీవించేందుకు
-----------------------------------------
1.
యిది కళ అని
యే వుపాధికో అపాదితమని
నిర్దేశిస్తున్నదెవరూ
2.
యే యినుపకంచో
 మరేదో అబేధ్య మొహమాటమో
 మనల్ని లోపలికీ చేరనివ్వదో
వాటి ప్రాతినిధ్యపు నేనూ
యెన్ని హద్దులు గీసుకుందో
వేల వేల వలయాలుగా
యెన్ని రోజుల వరకో
 యీ యేకోన్ముఖ వ్యక్తీకరణ
3.
యే బేషజపు నిర్నిర్మాణపు
పునాదులో యింకా
కుళ్ళి కంపుకొడుతున్నాయేమిటీ  విలువలు గాలిలో తేలిపోయి
యెన్ని సంవత్సరాలు
రోజుల్లా గడిచిపోతున్నా
వలువల్లో నుంచి బయట పడలేక
బిగుసుకు పోతూ
సాధిస్తున్నదేమిటో
అతిగా కాగితాల్లో
విసర్జించడం తప్ప
4.
కనీసం నగ్నంగానైనా
వో సారి తెరిపార
 చూసుకోవాలనీ
పిడికిళ్ళలోని
కన్నీళ్ళ గాయాలపై
ఔషధాల లేపనమవ్వగలరూ
యెండిపోతున్న అంతర్నదులనూ నీటితో నింపగలరూ
వొక అడవి తప్ప...
5.
తెలీనితనమూ...
కళలాంటిదేనా
అది కృరపు అతితెలివితనంతో
దాని అభివ్యక్తిని చంపేస్తోంది
మళ్ళీ నాలుగు చీమలూ
పడమరగా బయలుదేరాయి
వీపున నిప్పుతో
చలికాచుకుందామని
6.
యిక్కడ వుండవలసిన
కఠిన రాతిశిల యెక్కడికెళ్లిందో
యీ చెట్టు పెరిగి పెద్దదైందే
యిక్కడంతా
మెరుపుల వెలుగులేమిటీ
యెవరో జన్మిస్తున్నారూ
క్షణక్షణమూ...
కొత్తగా బతకనిద్దామా
నీడనిద్దామా
నీటినిద్దామా
నదులనిద్దామా
అడవిని అడుగుదాం....

పచ్చని రోదనలో - వెచ్చని వేదనతో
---------------------------------------------

నేను నీతో లేనప్పుడు
నీవు నాతో వున్నప్పుడు
 పెద్దగా తేడాలేదు

గరిక అక్షరాలూ నేర్చుకోలేదు
వుదయాన్ని వివరిస్తుంది
చినుకును వొడబోస్తుంది
నేలమ్మను చేతులు జోడిస్తోంది

నీవేమో అక్కడ
నేనేమో అక్కడే

 అవసరానికి కరగే మరిగే
నెత్తురూ యెప్పుడో
ఆవిరై ఆరి పోయిందేమో

అదను చూసి పిలువు
వుపయోగపు పనిముట్టౌతాడు
నినాదపు వాక్యమిప్పుడూ
నిద్దురలో నిలువన
చీల్చేసే నిద్దురలో
పగలే యెక్కువగా
కమ్ముకొంటో..
కనుమరుగైంది..

యెవడికి వాడు
దొరికిన చోట
ప్రాణాన్ని తోడేసి లోడేసి
రాళ్ళను నింపుతున్నాడు
యే జీవి యేక్రిమీ
బతకని చోటును
సృష్టిస్తున్నాడూ...కొత్త
నాగరికతకు
అఆల్లాంటి వర్ణాలు
ఆకాశాలాను తాకుతాయట

చలి కానని వొంటరితనంలో
పుస్తకాలలోని నగ్న దేహమై
వెచ్చదనం కోసం యెన్నిరోజులూ
వేచి చూస్తూ వో సౌకర్యమై
బయటపడ్డాను
మరలమర్మాంగాల తయారీలో
పోగేసుకున్న ఫలితాలూ యెక్కువే
వేరైపోతున్న కరచలనాలూ
వొంటరి వుత్సవాలలో
కోల్పోయో పొందుతో
చీమల చిరునామాను
లోపలి పురుగులను
చంపుకొంటూ...

నా వీపున పెరుగుతున్న
కాకులూ కోయిలలు
మురికి , చెమట
బురద పలుపు
పశువు యెర్ర
చేప చాప నార
పైగుడ్డ మొలగుడ్డ
గీతం రవిక కోక
మొలతాడు
పసుపుతాడు
అన్నాలూ కూరలూ
వీటిని చంపుకోలేనూ
బతికించుకుంటానూ
మరో సారీ
చీమలతో కొంగలతో
అన్ని క్రిములతో
మాట్లాడాలీ

నీ నెత్తిన పెంచుకొంటున్న
కృత్రిమ రాళ్ళు
యెందుకు
ఆకాశం వరకు
యెక్కుదామనా
పొరల లోపలి శిల
వో సారి కంపిస్తే..

రేపు నను నేను లాక్కెళ్ళిపోతూ
----------------------------------------
1.
నను నేను విడిపోతున్నట్టి
నేను నన్ను లాగేసుకున్నట్టి
మళ్ళీ నా నుంచి తరుమేస్తున్నట్టి
లోతులకు చేరిపోతున్నట్టి
దిగంతాలు దూరమై పోతున్నట్టి
అశ్రుదశ దాటిన గాయస్రావమైనట్టి
అస్పష్టమైన తెరలోపలి కత్తేదో
నా గుండెల్లో దిగిపోతున్నట్టు
స్వప్నపు చివరి క్షణాన
వేలాడుతున్న నాకు
నేమ్లెస్ కమొడిటీ విత్
సెల్ప్ డిక్లరేషన్
2.
వున్నతీకరించుకోలేని
హీనస్ ఆలోచనలతో
కట్టిన వాడి బూడిద
నిర్మాణాలపై
నన్ను నేనూ
కూల్చేసుకొంటూ
నన్ను నేనూ ముక్కలౌతూ
స్వప్నించలేని స్వప్నంలో
గడ్డపు పచ్చని వెంట్రుకల
పదఛ్ఛాయలు
జాన దూరంలోనే వుంటూ
అరచేతిని నాకమంటూ
రిథమిక్ ఖయాస్లో
3.
యే ఘాఢతలేని
పొగలాంటి
తెల్లని రంగుల్లో
ముంచెత్తే నా భ్రమను
నాలుగన్నర ముళ్లగుళ్ళను
యినుప రక్తంలోనికి
లాక్కెళ్ళుతూ
నోవిధ ప్రతి యేదో
నా మొహంపై గాట్లు చేస్తూ
క్రష్ఢ్ యిన్
బ్లాక్డ్ వ్యాక్యుం
4.
నేనింతేనా
నువ్వింతేనా
నే నా ల మధ్య
వొక పక్షియీక రాలి పోదూ
మరో దేహం నలిగిపోతూ
మృత్యువు నెత్తిన చస్తూ
నేనూ దాని వంతుకు
గోచీలాడుతూ
జస్ట్ ఫర్ నథింగ్
అయామ్ మోస్ట్ వాంటెడ్

నీవు నేను కాలేక
నేను నేనై
..........................
నీ వారు నిన్ను ద్వేషాన్ని నేర్పించారేమో
ప్రేమించడం మాత్రమే మాకు తెలుసు
యేళ్లతరబడి సహించలేనంత వోర్పును మా వారు యిచ్చారేమో
అనుకోకు
కనీసం నీ వారినైన నీవు నీవారుగా చూడగలవా
వొక కన్ను తీసి యింకో కన్ను వుంచుకుంటున్నావు
ఆ మరో కన్నును నీవే పొడుచుకుంటావు
చంపేందుకు కొత్త మార్గాలు
నీవు అన్వేషిస్తూనే వుంటావు
చావును ప్రశ్నగా చేసి
ఐచ్ఛికతపు సమాధానాలు
మా ముందుంచానని
సంబరపడిపోకూ
గుండెల్లో హోరెత్తిస్తున్న
యెవరిని యేమిఅనకండి
యీ మాటలతో
పిడికిళ్ళు బిగిస్తున్నాయి
నీ కులాధిక్యత కోసం
ప్రాణాల్ని తీస్తావా
నీ కంటే నాకే బతికే హక్కు వుంది

వేల సంవత్సరాలు
దోచుకున్న వస్తు సంస్కృతి
నిన్ను పెత్తందారిని చేసింది
నేను నీలా మలమూత్రాదులు
నాకీ నాకీ బతకను
నా పని మా అందరి పనిలో
చేయి కలపి బతుకుతాను
ప్రేమించడమే నా సంస్కృతి
నేను మెట్లను కూల్చేసానూ
నీవు కట్టుకుంటేనే వుంటావు
నేను భూకంపమై వస్తాను
నీవెలా నిలబడగలవో
తలెత్తితే దించలేను
అది యెప్పటికీ
మా తలలు యెగిసాయి

నీవు అవసరమైన చోట దించి
అవసరమైన చోట యెత్తి
నటిస్తుంటావు
నీ వొంచిన మెడను బలి
యిచ్చేందుకు
మా రోహిత్ పిడికిళ్ళై
వస్తున్నాడూ
దేశవ్యాప్త ఆగ్రహమై
వొక నొప్పి వేల ఆలోచనలను
వొక కన్నీటి బొట్టు లక్షల నినాదాలై
మండే గుండెలతో
వుమ్మడి నిర్వహణలతో

సతతం  మరణం
---------------------
యీ సమయం
యీ కలల దేహాన్ని
లాగేసుకుందీ

యీ రాతిరి
వాడిన పూలు నీవేనని
మభ్యపెట్టింది
నా పుట్టుక

యెప్పుడో పుట్టిన నేను
యెప్పుడూ చస్తున్నానేమిటి

పుట్టానని నాకే తెలియదు
మరిచిపోయానేమో

నిద్రలూ లేవు స్వప్నాలు లేవూ
వాటి సంభవనాశలూ లేవు

యీ బతకు నన్ను పిండి
నా చెమటను నాతోనే తాగిస్తోంది

తిరిగొచ్చే రాత్రులు మళ్ళీ మళ్ళీ
మోసుకొస్తునే వున్నాయి
నావి కాని నిద్దుర రాని రాత్రుల్ని
నన్ను నేను పోగొట్టుకొంటున్నా రాత్రుల్ని

సత్యాలన్ని నిజాలై నిలుస్తుంటాయి
జీవితాలన్ని నల్లని తెరలై యెప్పటికీ
వుదయించని రాత్రులౌతాయి
నేనేమో యేం చేయలో తెలీక
వీడ్కోలుకు నా చేయందిస్తాను

 నా మట్టి వాసన నాకు కావాలి
----------------------------------------
వొకప్పుడు
యీ వేళకు
నా నేలలో
వో పచ్చని పైరగాలి వీస్తూండేదీ

చేలల్లో యెద్దుల యెనక
కాడి పట్టిన నాయన
ఆయన యెనక నేనూ

రెపరెపల పంటకంకులు
వొంగి వొంగి పక్షులు
వాలేందుకు మెడలిచ్చేవి

నిన్నటి కోతలకు
నేటి బురద అడుగులు
గురుతులుగా మిగిలేవీ

యిప్పుడేమో
అరకాలికి
చిన్న రాయి తగలని
గట్టి రారహదార్లు

పైర్ల నేలలేమో
పొగలు చిమ్మే
దుమ్ము రేపుతూ
ప్రపంచానికీ
ట్యాగ్ చేయబడ్డాయి

కూలీలై
బస్టాండు లో
తిరగాడుతున్నారు
రైతులు
యెవరో
తన నేలలోకీ వచ్చీ
పరాయి వాణ్ణి
చేసేస్తున్నారు...

యీ మట్టి గంధం
మెల్ల మెల్లగా
యే పూర్ పర్ ఫ్యూమ్ గానో
మారిపోతోంది

నా వూరూ యెక్కడికో
నెట్టి వేయబడుతోంది
నా వారు నా జనం
మెల్ల మెల్లగా
ఎ...బ... న్డ.. న్డ్..

నా పండుగలు పబ్బాలు
నా బంధువుల రాక పోకలు
నా పిల్లల పెళ్ళిళ్ళు
యిన్నేళ్ళ స్నేహాలు
మిత్రులూ...యెక్కడికి

నీళ్ళ నేలలన్నీ
కాంక్రీటు బంజరు భూములై
శాశ్వతంగా
వొఠిపోతున్నాయి

జల సాగరాలు
అర్థాల్ని కోల్పోతూ
మరో నాగరికతకు
రూయిన్డ్
చేయబడుతాయని
భయపడుతున్నాయి

దాహాన్ని తీర్చే
ప్రాణాల్ని నిలిపే
నీరు గింజలు
యెక్కడికెళ్ళాలో
యోచిస్తున్నాయి

అప్పుడప్పుడు కురిసే
చినుకులు
నిరర్థకమైపోతాయేమోనని
యింకేందుకు
నేల కనిపించదని
యిటు రాకూడదనే నిర్ణయించుకుంటాయేమో

యెక్కడికి తీసికెళ్లునో
యీ కాంక్రీటు పునాదులు
యింకా తీరని అవసరాలే
యెక్కువగానే వున్నాయి

యెవరైతేనేమీ
నా నేలను లాగకూ
నా వూరిని జరపకు
నా మట్టి వాసన
నాకు కావాలి...


అలా అలానే కాలేక
...........................
1.
వుండిపోతూ
మిగిలిపోతూ
వొంటరిగానే
నేనెలా నడుస్తున్నానో
నా అనబడే కాళ్ళపైనే
నిలబడివున్నానా
యేదో నిలబెట్టిందా
అది నువ్వేనా
స్మృతి పటలంపైని హింసే కదా
2
 యే మానమూ లేని
యేకోన్ముఖత్వమేనా
నేనుకూడా జారుతున్నది
యీ మాట పెగల్లేక పిగిలి
గొంతులోనే ఆవిరౌతోందేమీ
యెవరో కల్పించుకొని
వెంటాడే తిరుగమనంలో
నన్ను నేను తరుముతూ
వెనుకే మంటలార్పానూ
3.
నా ముఖం యే దిక్కుకు
వెళ్ళాలో దిక్కుల్లేని
నింగివైపుకా...మొరెత్తి
వుదయించని వుదయం
వైపుగానా..
చిట్లని చుక్కలవెలుగు
కళ్ళల్లోకి బద్దలవ్వక మునుపే
వీడ్కోలు తెరవని తలుపై
ముళ్ళను మైళ్ళ మొలలపై
నిలిపించుకోలేక ....
గాఢంగా ద్రవించుకొని
స్రవించుకొందును
4.
వో సారి మొహం చాటేసి
మరో సారి బరువుగానే
లాక్కెళ్ళి శరీరాన్ని
అశక్తంగా గడిపి నలిపి
యెటో...యేంటో...
అనుకొని...
చెట్టుకు వెలాడే నీడనై
రాలలేక
నేలపై కరిగి
పోదామనుకొన్నాను
5.
జీవితపు జీవాన్ని
మళ్లీ మళ్లీ  పొందాలని
కోర్కెను మేల్కొపిఅలసి
 వున్నదాన్ని వొదిలి
యే పాత పొత్తాన్ని
పొదివించుకొని...
వెళ్లలేక...
6.
మేల్కొనాలని నిదురపోలేక
వొదులుకొన్న వొంటరి తమకాన్ని
మళ్లీ తరచి చూడలేక
నను నేను
చూసుకోలేక
అలా
వుండిపోలేక
కణపుపొర లోకి
దాగి
పరుగెత్తి
దాగి
కలసి
పోయానీ
రాతిరిలో

వస్తుచీకట్లో...
.................
1.
నేనింకా కళ్లు తెరచి
నిద్రపోతూనే వున్నాను
నా చుట్టూ యన్నెన్ని
వస్తువులూ
రంగురంగుల్లో
కృత్రిమ ఆకర్షణలో
2.
అద్దాన్ని అబద్ధం చేసే
వొందల వస్తువులు
నేనెక్కడో
కనుక్కోమంటూ
నా నిండా
యీ వస్తువులేమిటీ
నా స్పృహనిండా...
నేనూ
వస్తువునైపోతున్నానేమిటీ
అక్కడక్కడే
వొందల వేల మారకాలు
క్షణక్షణం
నా చుట్టూ
యెవరున్నారని
నేనూ నా వస్తుచీకటి
అలానే కన్ను మూసేసాను
నిద్ర నిస్పృహా మరణం కాదా
3.
దారి తప్పి వచ్చిన గాలి పటంలా
వో వర్ణరంజిత చిత్రం
నన్ను వెంటాడుతూనే వుంది
అందులోని వో కన్నీరు కార్చే
సన్నివేశపు సన్నికార్షణకు
చుట్టూ చేరిన ఆ.అమూర్తులూ
వర్ణంలో వర్ణమై కరిగిపోతున్నట్టు...
నేనేమో అక్షర రూపాన్నే
చూస్తున్నానేమిటీ
చిన్న పసికూన దోసిళ్ళలో
వొదిగుతన్న యీ నిస్సహాయత
ఘనీభవించిన కన్నీరు
నాలో గట్టిగా వుమనదేమిటీ
4.
పండకనే
రాలి  పోతున్న ఆకులు
ప్రవహించే ధారల్లో
శవాలై తేలుతున్న చేపలు
విషాద గేయాలై
పుర్రెల్లో కన్నీళ్ళై
భగభగమండే నిప్పు
కణాలౌతాయి
గతించలేక కారుతూ
-------------------------
1.
రాతిరి లో చీకటై
పగల్లో వెలుగై
గాలై నాలో
మార్మిక కణమూలమై
నాలో శ్వాసై
వేలాడుతూనే వుండే
వో మృత్యు పరఛాయేదో
అభావాత్మకంగా
చుట్టుకుంటుండగా..
2.
అదే
అనుకునేంతలో
వో పెగ్గు...వో దమ్ము
కరిగే కాలే వేళలలో
నరామయశబ్దదుంధుభి
వినమ్రంగా యెగిసే
లీనలోలకాలకు అతీతంగా
 నెత్తురు తెలతెల్లగా
రాలిపోతున్నట్టు...
అలల కిందుగా
జారలేక వూగుతూ
వుండి పోవాలనిపిస్తుంది
3.
ప్రాణ స్థంభనలో
చివరి శ్వాసకు వేలాడే
ఆ అసక్త క్షణపు నివృత్తి
హాయిగా పైకెగబాకి
నిన్ను నన్ను
యేకం చేస్తానని
సాపేక్ష ఘడియలను
ఆవిష్కరిస్తానని
రేణువు గొంతెత్తలేక
అనిద్రా మోహంలోనే
వుండమంటుంటే
పొగిలి పొగిలి
నవ్వి నవ్వి....
4.
మళ్ళీ మళ్ళీ
పునరావృతమయ్యే
వో సంక్లిష్టతీవ్రతర్కపు
విలువేలేని గడ్డపు రొచ్చులో
సుగంధాల సుమాలు
విరబూయడం
నేనే దర్శిస్తున్నానేమిటీ
అందరూ చచ్చాక
నేనేం చేయను
బతికి...
5.
పాద రోకలితో
నడుమబిగించే
ప్రతీకలై నిలవని అద్దాలలో
చూడలేనిప్పుడూ
వాడిని వాడో
నన్ను నేనో
చోరగించుకోలేనంతగా
6.
మరీ...
చితికి పగిలి
కారే పారే
కారణాల పొడిరేఖలు
బల్లమీద
ముడివేస్తే .....యెలా
ప్రశ్నను ముక్కలు
చేస్తున్నప్పుడు..
మత్తించుకోలేక....

హననము
------------
మెల్ల మెల్లగా నీడలు
కొమ్మలతో బాటు
విరిగి నేల రాలి
పోతున్నాయి
వొక్కొక్కటిగా
వొక్కో ఆలోచన సమాధి
చేయబడుతోంది

వేల యవ్వనాలు
స్వప్నించిన భవిషత్తు
బలవంతంగా
నలిపివేయబడుతోంది

చీకటిని తరిమేయండంటే
చీడపట్టిందంటు
చెరసాలలో
చిదిమేయబడుతున్నాయి
వెలుగు కోరిన
వేల స్వేఛ్చా స్వరగళాలు

మేల్కొంటున్న మేధను
ప్రశ్నిస్తున్న తరాల
నోళ్ళు కుట్టి
వేయబడుతున్నాయి

జీవితాల కోసం
 రంగులను కలగంటున్న
మనసులలో
విధ్వంసపు చీకట్లను
కూరుతున్నారు

యిక్కడ
సమాధౌతున్నాయి
సహనం, స్వేఛ్ఛ
సమానత్వాలు
అర్థాల్ని కోల్పోయి
చాలారోజులైంది

యిక్కడ
మనిషిగా చచ్చి
శవాలై తిరిగుతు
ముద్రల్లేసుకున్న
హీనభక్తి
రాజ్యమేలుతోంది
మరింత చీకట్లోకి
నెడుతోంది అందరిని


యేమిటో యిలా
--------------------
నేను యిలాగే
వెలాడుతున్నాను
వేరౌతున్న నా
 తలల వురితో
మొండేలతో

జారిపోయే సిగ్గు
వో పిండంలో పెరుగు పోసి
నను రమ్మంటోంది

గోడలకు అతుకున్న
గాయాలు
యెంతకీ తెగని కాలం
కాళ్ళను చుట్టేస్తోందీ

చిట్లిపోతున్న పొలుసులు
యెముకల్లోని సమస్త గుజ్జు
నల్లమందై పేల్తుంటుంది
దేహాతీతమై

కావాలనుకొన్నది
పొందాలనుకొన్నది
యీ రెంటి మధ్యలోని
వో తెల్లని ఖాళిలో
నల్లగా మృత్యువు
మేల్కొంటూ వుంటూనే

సంచరించే కలలు
ఫలించే స్వప్నాల కావల
భగ్నమౌతున్న
జీవితాల ముక్కలను
రూపంలో...సారంలో
కవితాత్మకంగా వ్యక్తీకరించలేని
పండితుణ్ణీ కాలేక

కన్నీటి వుప్పదనం
నేనై
వొందల వేల జతల
పాదాల కింద నలిగి
రాలిపోతున్న ధూళినై
మిగిలిపోతూ....


సలుపు
---------

యే మృత్యువో
శబ్దమై
నిలిచియుండును

చావు దేహమైతే
ఆలోచన కనిన
మనసు
చెట్టై బతికియుండను

హింస కాటేస్తున్న
విషపు వ్యాపారం
ప్రశాంతతలో
అల్లకల్లోం సృష్టిస్తే

చూడలేని హృదయాలెన్నో
చలించినపుడు
యే శక్తులో
కన్నులు పొడిచేస్తుంటే

డిజైనర్ల ఆకాశంలో
మొలకెత్తని తర్కాలే
కొత్త దారులంటా
పాత వెలుగులంటా

చచ్చిపోతున్న మనిషి
యే నవ్వులూ దుఖాలు లేని
నిస్పృహ లో
నాలుగు గోడలలోనే
బతుకుతూ

సలపరించే గాయాలను
జీవితాంతం మోస్తు
యిదే అలవాటుగా
మార్చేస్తున్న
శాసనం....

దివానా...ఫిలాఫనా
------------------------
1.
నేను
నా యింట్లోనే వున్నాను
నా పాత్ర పొయ్యిమీదే వుంది
నిప్పురాజేసే వేళయ్యింది
గడ్డకట్టిన మంచును
కరిగించుకోవాలి
2.
నేను
ఆరవ మూలాన్నై
ఆపేక్షతో
మూడు పూటల
చింతను కాల్చేసీ
దేహాన్ని వేడెక్కించి
ఆకాశపు ఖాళీలోకి
తేలిపోతూ
లయమౌతూ
నేలను
స్పర్శించుకుంటూ
3.
తర్క వితర్కముల
సమాధులలో నిదురోక
అతుకుల బతుకుల
 ప్రేమను పొందుతూ
ఆలేఖ ఛాయలో
పిచ్చోడినై నిదురోతూ
నిదురపుచ్చుతూ
4

రెండు కణుపుల మధ్యలో
శ్వాసిస్తూ
బతికుండగానే
మరణిస్తూ....
చస్తూ...
స్తూ...
స్తు...

నిలవని నాలుగు మాటలు
----------------------------------
1.
యీ అనవరతంలో
మరచి పోయే ఆవాహనం
యేదైనా వుందా?
2.
వో
దృశ్యపు వీక్షణ కోసం
వొందల జీవుల త్యాగమూ
పనరుత్పాదిత దేహమూ
శ్వసతో ప్రాణం పోస్తుంటుంది
3.
ప్రతి రేపు నిన్నటి జ్ఞాపకం
నిలుచునులే రమ్యంగా
లేఖనఖాక్షరమయ్యే సిరానో
వెండివెలుగులానో
నిరంతరామూర్తతాభాసం
నిను నన్నుగా మార్చే
విశ్వంతరాంగిక కౌగిలిలో
4.
యిక మిగిలింది
మిగలాల్సినదేమైన వుందా
కృత్రిమ నిర్మాణాలను
లోపల బయట
వొదిలేసుకుంటూ
స్పర్శలను లోతుల్లో ముంచేస్తూ
చచ్చి పోతూ ...
5.
నిన్న లేనిదేదో
 నేటికి నిలబెట్టి
రేపటికి కూలిపోతూ
తాగి తూగే రొట్టెముక్క
వుదయించే కువకువ కోసం
రెప్పలను రెక్కలను చాచి
నీలోని నాలోకి వాలిపొతూ
సందడి చేస్తే.....
కలలా కాదు
యుటోపియన్ లా కాదు

పాత పుస్తకపు చావు
---------------------------
1.
చనిపోతున్న కనిపించని
కాలపు నిరామయతలో
దృక్పదాల మృత్యువేదో
హద్దులను చూస్తోంది
అది కమ్ముకొంటోంది
జీవితాల వ్యస్థతలో
రీసైకలింగ్ డెత్స్ ఆన్ మై
వోన్ ల్యాండ్
2.
కలిసో విడిపోయినట్టున్న
నిలవలేని రంగుల్లో
లోపలో బయటో
నల్లని దిగులులో
పచ్చగా నీడలు కమ్ముకొన్నట్టు
భ్రమింపజేస్తూ
యెర్రగా ద్రవిస్తుంటాయెప్పుడూ
డెత్ యిన్ రిటైనింగ్
3.
యుధ్ధపు స్వభావాలలో
రాజకీయ సన్యాసపు హింసలు
వుమ్మడి వీడ్కోలును
సమాంతర జీవితాలలో
పరిపుష్టంగా మనిషిలో
స్వలింగ సంపర్కపు
వుత్పాదకతకు బీజాల
రూపకల్పనకు విదేశాలకు
వెళ్ళే నా కమండలము బొచ్చె
రిలిజియన్ యీజ్ ది మెషర్
అఫ్ డెత్..
దెరీజ్ ఎ న్యూ ఫేజ్ ఆఫ్
రిలిజియన్
4.
వుయ్యాలలో వూగే గోడలన్నీ
యెగురుతున్న పిల్లల బుడగలను
కూల్చేస్తున్నాయి రక్తిని చంపేస్తున్నాయి
బాల్యపు వింతలోకాలను
 యింటిపైకప్పులకు చేర్చే సంకెళ్ళుగా
గతంలేని కాలపు పాత జ్ఞాపకాలను
మరచిపోతున్న ద్రవాలను తెరల కింద
జోగాడుతున్నారు
మెర్సీ కిల్లింగ్ బిఫోర్ డెత్

చుట్టూ నలు దీపాల చీకటి
-----------------------------------
1.
నరనరల్లో సరసర పాకే
ప్రాణపు చుక్కకు
యీ ప్రపంచపు చుంభనమేదో
వురివేసి లాక్కెళ్ళినట్టు
నన్ను నిలబెట్టింది
పరాశ్రయమై
2.
వొందల చేతుల శ్రమ యేదో
వాడి సొంతమయ్యే సంధర్భాలను
వాడి చుట్టూ తిప్పుకుంటూ
కడుపుకు చేతికి లంకె ఆశ చూపి
వాడు నిరంతరం పోగేసే ప్రయత్నంలో
మెడ చిట్లి మృత్యువును పలకరించిన
మళ్ళీ మళ్ళీ సమాధి వైపుకే కదుల్తూ
3.
విడిపోయిన యెడబాటేదో
కనిపించని ప్రేమకూ
చేష్టలుడిగిన నేనూ
నిరంతరపు వుద్వేగంతో
ఆకలై యెదురు చూస్తుంటే
మౌనపు భాషను మోగించే
చెట్టు గాలి, వడ్రంగి పిట్ట
తడారుతున్న గడ్డి పరక
కదలికలు...
చుట్టు మడుతుంటాయి
4.
వినాశపు గీతమేదో
నవ్వినపుడూ
యుధ్ధభేరి భళ్ళున
పగిలినపుడూ
చిగురించాల్సిన పోరాటం
వాడిపోతున్నప్పుడూ
తరాలు గడిచిన
రూపాలు మారి
దేహాలను ఖండించే
వ్యూహాలు వొకటై
నిలుస్తున్నప్పుడూ
సమాధులకు చోటెక్కడా


యెక్కడ నీ నేనులు
--------------------------
1.
నాదేహపు దారుల్లో
తప్పిపోతున్న వారేలేరూ
దృశ్శిస్తున్నదంతా ఆత్మరాగమై
పలకరిస్తూనే వుంటుంది
2.
కాలపు కలవరింతలను
కక్కనూలేనూ
దాని కలల కళలనూ
కొలవనూ లేనూ
3.
నవ్వుతున్న రంగేదో వొంపుకొని
పూల పరిమళాన్ని చిత్రించుకొంటూ
నీటి నీలిరంగును వేరుచేయలేక
చెట్టులేని గాలిని తాకలేక
వూపిర్లను ఆపుకోలేక
ఆకలిని దాహాన్ని జయించలేక
దాని ఆనుపానుల్లోనే వొదిగీ వొదిగీ
4.
సాపేక్ష కోరికల సాంద్రతను
సహజాతాల తీవ్రతను
తిండి రేపే అలజడులను
భరోసాలేని బతుకుకు..
5.
రెండున్నాయన్న వొకటేయనిన
అంకెల వెనుకటి లెక్కల తర్కం
తడిని కనుగొనలేని రాధ్ధాంతం
నిర్మాణాల మోహంలో
రాస్తూనే వుంటాడు
వేల వేల పుటలు
లక్షల కాగితాలలో

పైన్ తో పయీన్ కోసం
------------------------------
1.
మృత్యువు కనిన వారెవ్వరూ
కొందరి యాత్రల్లో పీడకల కూడా
 కానంతగా
వారి అక్షరాల్లో
పొదిగి వుంటుంది
2.
దేనిని యెంత చేరదీస్తామో
యెవరి సంకల్లో యేముంటుందో
సంగీతమూ
చిత్రలేఖనమూ
ప్రకృతి
ప్రేమ
మృత్యువు
3.
నిరంతర జీవితపు క్షణాల్లో
ఆకాశపు మరణపు రంగుల్లో
వెలుగు నీడల దోబూచులాటల్లో
యెడారి యెండల్లో
సుదూర అస్తమయపు చీకట్లలో
వెంటాడే మృత్యువు నగ్నంగానే
ఆవహిస్తుంటుంది క్షణక్షణం
4.
బాల్యాన్ని హరించిన మృత్యువును
వొక కంటిలోనే కాపాడుకొంటూ
రంగుల స్నేహంతో
ప్రతీకారంతో
తన సృజనలో కసిదీర
చంపుకొంటూ
పక్కనున్న దానిని మళ్ళీ
కాన్వాసుపై చంపి
చివరికి దానితోనే జతకట్టి
వో రోజూ వీడ్కోలు పలికాడు
5.
నా స్వప్నపరిరక్షకుడు
నా మృత్యు దర్శితుడు
జీవన రంగుల్లో గాఢతను
తాగిన వాడు...
తాగించినవాడు

(గణేష్ పైన్ చిత్రకారుడు పరమపదించి
మూడు సంవత్సరాలై పోయాయి...
ఆయనను గుర్తు చేసుకుంటుండగా)

ప్రాణం కోసం
----------------
1.
వో పదునైన అంచుల మీద
వస్తు ఆవరణా భారంతో
వొంటి కాలిపై నిలబడ్డ నా దేహం
వుఛ్వాస నిఛ్ఛ్వాసల సమతుల్యతలో
ఖాళీ ఖాళీ అవుతోంది
అది నా చివరి ప్రపంచం
2.
నా చుట్టూ వున్నవన్నీ
అగాధాల్లోకి జారిపోతున్న స్పృహలో
బరువైన మనసులతో
అరచిన అరుపులూ
పెడుతున్న కేకలు
నిద్రనుంచి నిద్రలోకే జారిపోతున్న
వొంటరి వుమ్మడి దేహాలు
3.
అపరిమిత రాశుల మోహం
యెండిపోయిన అసిధారామృతాలను
నిన్ను నువ్వు తాకలేని తలంలో
 యెక్కలేనన్నీ యెవరెస్టులను
ఘనంగా నిర్మించుకొంటూనే వుంటావు
4.
నీవొక పారంగతుడివే
మా లక్ష్యహీన శ్మశానపు
విశ్వవినీలంలో యాత్రించినోడివే
నిర్మాణాలను చూస్తూ
వినిర్మాణాలను కంటూ
లోలోనే ఆకలిని
చంపేసుకొంటున్నావు
5.
ధర్మమును దాటి
జ్ఞేయాజ్ఞేయములను దాటి
సకలాన్ని తనను ప్రేమించి
విశ్వవితరణపు సంభోదంలో
పూర్ణమయ్యే శూన్యంలో
యెగరీ యెగరలేక
అలా వో మొక్కనై
గాలి వీస్తే వూగి
వాన కురిస్తే తడిచి
యెండకు యెండి..
గతించలేక ప్రణప్రాణన్ని
వొదిలీ వొదిలీ....

వో ఆవాహపు అలికిడి
------------------------------
 వొకానొక వేరు నిద్రలేస్తుంది
జీవం కోసం చేతులు చాస్తున్న
వో పందిరి తీగ నన్ను అల్లుకొంటోంది

నేల రాలలేక బీటలు వారిన
వో ఆలోలోచనం
ముడుచుకుంటున్న ఆత్మలలో
నిద్రపోతూనే వుంది

యెవరెకి వారు యిసుక రేణువులు
మరెవరో శిలాకైవల్యపు పరవశంలో
యింకెవరో దౌడుతీయక
 కూలిపోతున్నట్టు
గొంతులోని గాలిని స్థంభించగా

వశముకాని వో షట్చక్రపు
గతిహీనతకు
సంగమసంకేతాలను ఆశ్రయిస్తూ
విలోమంగా శాక్తేయమౌతూ

నేనేమో దర్శించలేని
అతీతత
వో అవూహాగాహనమౌతూ
యెవరో తంతించేందుకు
నాలో కైపును
కమ్మగా కలవరపు కైతలను
వొంపుతుంటే

ఆ వృక్షపు నేలకింది
పొరకమ్మిన ఆరక్షణలో
వో రేణువునై లో లోనికి
వెళ్ళలేక....
ఖాళీ కాలిబాటలనే
చూస్తున్నాను

 కలవగానే కరగలేక
--------------------------
1.
చేతులు
పగిలిపోతున్నప్పుడు
ఆకాశంలో
వో కేక బద్దలౌతున్నప్పుడు
నీవు నేను వినలేని
నిలవలేని నిర్మాణమేదో
లోలోపలే కూలిపోతుంటే
మళ్ళీ మళ్ళీ
నేలరాలి పోతున్నప్పుడు
సంఘర్షించుకొనే అనేక
అస్థిత్వ పోరాటాల్లో
నిత్యం మృత్యువు దాగుడుమూతలాడుతూనే వుంది
2.
 అంతరవిశ్వంలో
వో దిగులెప్పుడూ
చిన్న యిసుక రేణువే
యెన్నో పరదాలు
తెగిపోతున్నప్పుడూ
మరెన్నో విశ్వాలు
జన్మిస్తూనే వుంటాయి
3.
పరాధీనమౌతున్నంత వరకు
స్వీయచరిత్రలు
లిఖింపబడుతూనే వుండును
నీలోని వేల జన్మలూ
గుర్తురానంతగా
చచ్చిపోతున్నప్పుడు
పుటలన్నీ
ఖాళీలే ఖాళీలే గదులన్నీనూ
4.
వినిపించుకోని వేళ్ళన్నీ
అరిగి స్రవిస్తూ రాలిపోతున్నప్పుడు
గోర్లు పెట్టే కేకల్ని
యే ఆవరణమో తస్కరిస్తుంది
నిన్ను నన్ను
చూడలేని చీకటిని
బరువుగానే
శ్వాస లోనికి నెడుతుంది
5.
నియంత్రించలేనంత వక్రత
కనిపించనంత విధ్వంసం
నిరంతరమౌతూనే వుంటుంది
కుప్పలు కుప్పలుగా
లోలోనే...యెప్పటికీ
నీలో నాలో
నేనూ మనిషేనా
--------------------
ప్రకృతిని నేనేనట
ప్రకృతి మూలమూ నేనేనట
ఆ అనంత తత్వపు
ఆ లోతైన గాయాలను
మోస్తూనే వుండాలట

పవిత్రత అపాదించిన
దేవుని బిడ్డను నేనేనట
నాకు పెళ్ళి లేదూ
పెడాకులూ లేదూ
దేవుని పేరుతో
కామంధుల వశమయ్యేదీ నేనే

నన్నెందుకో
 సగమని
 రాసుకుంటారు
చెప్పుకుంటారు
విశాలగగనమూ నాదేనని
అర్థ దేహశక్తి నేనేనని
యెన్నో మరెన్నో
వుటంకించారట
నీలిమేఘఛ్ఛాయలు నదులై
ప్రవహించేనట

నేనెందుకో నన్నెందుకో
యిన్ని ఖండాలూ
యిన్ని యిచ్చిపుచ్చుకోవడాలు

నేను మనిషేనా
యీ దేహఛ్ఛేదనలేటి
యీ బహురూప వ్యక్తీకరణలేటీ
మనిషిని మనషిగా చూచేందుకూ
లింగ భేధాల శాస్త్రాల్ని
అనాదిగా కొనసాగించడమేమిటి
యిప్పటికి నన్ను
విశ్వవ్యాప్తంగా దయ్యమై (లేని)
చూడ్డ మేమిటో

వో చెయ్యి తో కరచలనాలూ
మరో చెయ్యితో చప్పట్లెలా మోగునో

యే సృష్టో
నన్నిలా మోస్తోంది
బరువుగా దిగులుగా
నేనెప్పుడూ చింతలకు
ఆశ్రయించేటట్టు చేస్తుంటుంది

బలిచిన వ్యవస్థలో
బలిపశువును నేనూ

సృష్టికి ప్రాణం నేనే
మరణం  నేనే
అర్థాంతరంమై

రీ ప్రొడక్టివ్ యంత్రం నేనేనట
స్లట్ ఫర్ ది ఫక్ ఆఫ్ బుల్స్
ఆఫ్ బిజినెస్
అయామ్ యింటెండెన్డ్ కోర్స్
ఫర్ ది హెవీ డోస్ టు ది వర్ల్డ్

యీ నోషన్ మారేనెప్పుడో
నేను నన్నుగా మనిషిగా

యీ దివారాత్రులు తొలిగి
యీ దినోత్సవాలు లేని
రోజులెప్పుడో...

నాసీమ కరువు కోసం
-----------------------------
1.
నాసీమ కరువు మొలక కోసం
మరో సారి వేచిచూస్తోంది
కన్నీళ్ళు ఆరిపోయిన
కళ్ళతో
2.
కరువు కురిపించే వసంతపు జల్లులో
మొలవలేక చిగురించని చిగురు అప్పడే యెందుకని వొందల
ప్రశ్నలను కారణాల వెనుక
దాక్కొంటోంది
3.
నాటిన మొక్కలు బతకలేక
వేసిన పంటలు చేతికి రాక
ఆత్మహత్యల పంటలు
పుష్టిగా పండే పంటకాలం
యెప్పడూ ఆరుగాలం
పండును నా చుట్టూ...
4.
సేద్యం వో గౌరవ చిహ్నమిక్కడ
పశువులు గొడ్డు గోదలు నిత్యం
పిల్లలకంటే యెక్కువగానే పోషింపబడును
తాము ఆకలితో వుండి
పశువులను కడుపు నింపబడును
5.
అప్పులు గుట్టుచప్పుడు కావు
దున్నకాలై కలుపులై
కూలీలై రవాణాలై
చేతిలో నుంచి జారి
మెడకు చుట్టుకొనే
వురి ఖర్చును మిగుల్చును
6.
నా సీమలో భుమి వున్నోడేమో
వురిని ప్రేమిస్తుంటే
అతనిపై ఆధారపడ్డ కూలీ
చావలేక వలస వెళ్ళిపోయాడు
 తిండికోసం దొంగైనాడు
మనుగడ కోసం బిక్షగాడైనాడు
యిక అతని పిల్లలు
పెళ్ళాం వున్న కొంప
వొదిలేసి నగరకూలీలైనారు
బిక్కు బిక్కుమంటూ
7.
గొర్రెకాపర్లు నదీ పరివాహక
నీటి ప్రాంతాలకు వెళ్ళాలనుకొంటున్నారు
అక్కడికెళ్ళాలంటే
పిల్లాజెల్లా మూటా ముల్లి
 గంజికోసం గింజ సట్టి
మూట కట్టుకోవాలి
8.
యే యెన్నికలకో
గుర్తొస్తారూ
వారికోసం
వో యంత్రాగం
కల్లిబొల్లి మాటలతో
కడుపు నింపి
అదృశ్యమయ్యే తంతు
అనాదిగా జరుగుతూనే వుంది

రాలలేని వుదయపు దిగులు
------------------------------------
1.
నా దేహంలో కనిపించని
దృశ్యమేదో గూడుకట్టుకుంటూ
యింకి పోతున్న ద్రవమేదో
దేహ పాతాళంలోకి విదృశ్యమౌతూ
వాయువేదో నిష్ప్రాణమౌతూ
2.
దేహ వృక్ష వసంతం కోసం
వేనవేల కణాలలో వర్షం
మేల్కొపు కోసం వుదయించి
రోజుల ప్రయత్నాల పూర్ణత సాధించో
రాలిపోయే వేసవి దుఖాన్ని భరిస్తో
3.
రుతువు రాని యీ దేహం కోసం
యెన్నిసార్లు కలిసిన పుట్టని ప్రాణం కోసం
వొందల రాత్రులు చీకటిని మోసి మోసి
మృత్యువును అసందిగ్ధంలోకి తోసి
నేలలోకి వొరిగిపోతూనే
4.
గడ్డకట్టలేని వేడి కోసం
యెన్ని నదులను పుట్టించిన
వాయువు ద్రవమూ కానిదేదో
తరుముతున్నట్టు ఫక్కున నవ్వే నవ్వై
నెత్తుర్లలను పలుచన చేసి
భూమ్యాకర్షణ నుంచి దూరం చేస్తోంది
5.
దుఖాన్ని దిగులును వీడి
మళ్ళీ మళ్ళీ మరో రుతువు కోసం
పులకించే విశ్వస్వప్నపు తీరంలో
నాలోని యుగాల మృత్యువేదో
వెలుగై కమ్ముకొని రక్షిస్తుంటుంది

యే సంవేదనో యిది
--------------------------
నీ గూడు నిర్మాణానికీ
పుల్లలెరిందెవరో

నీ ఆకాశ వీధులను
చూపిస్తున్నదెవరో

నీ రెక్కలకు ప్రాణం
పోస్తున్నదెవరో

నీవు వాలే రెమ్మను
సజీవంగా
వుంచుదున్నదెవరో

నీ కువకువలకు పాటలు
నేర్పిస్తున్నదెవరో


నీ దాహాన్ని తృప్తిగా
నింపుతున్నదెవరో

నీ కడుపును చల్లగా
వుంచుదున్నదెవరో

యీ భూమిని
కాపాడుతోంది యేదో

వో చెట్టు కూలింది
రెమ్మ విరిగింది
గూడు చెదిరింది
రెక్కలు ముక్కలై
గేయాలు గాయాలై
దాహాం ఆకలి తీరక
ప్రాణం శ్వాసించ లేక
కువకువలు దుఖపు గాత్రాలై
ముక్కలౌతున్న నేలలో
అన్నీ జారిపోతూ.......

నీ మానసపు చెదిరిన చిత్రాలు
పట్టుకొనలేని కలల ఛిద్రాలు
చెల్లాచెదురైన ఆశల శకలాలు
సుశోభించవు నీ కళ్ళల్లో

యే సమూహపు నినాదమో
యే నిర్లక్ష్యపు జీవితాల నడకో
వో రోజూ చేరలేని నీడల చీకట్లో
ద్రవించలేని గాయాలను రాజేస్తూ

నీలో
వో పక్షి యెగురేందుకూ
నీలో కరుణై కరిగి
వో గూడు కోసం పుల్లలను
నోట కరచి జోడుగా
వాల్తోందీ...నీ మానసంలో

ప్రాణాన్ని నింపే క్షణాలు
.................................
మా యింటికీ
రోజూ వచ్చే అతిధులు

పిచ్చుకలు
జీవ దాహంతో
ఆకలితో వాలును
మా గుండెలపై
మా సంక్షోభాల్ని
వాయిదా వేస్తాయి

వుదయాన మేల్కొల్పును
మమ్ము
తమ కువకువలతో...
ఆలస్యమైన అరపులాంటి
పిలుపు
యింటిపై నుంటే
చుట్టూ మూగును
యెగిరి గంతులేయును
అటుయిటు

మధ్యహ్నాన వేళ
యింట్లోకీ ప్రవేశించును
మా పరధ్యానాన్ని
బద్దలు చేయును

సాయంత్రం వీడ్కోలు
చెప్పేందుకొచ్చి
మాటల్లో పడి మరచిన
కిటికీ పై కూర్చొని
పలకరించును

తమ ఆతిధ్యాన్ని
స్వీకరించి చిత్తగించును
సంధ్యతో పాటు
వాటి కువకువల
రూప లావణ్యపు స్వేచ్చా
ధారణతో మేమూ నిద్రలొకి
జారుకొంటాం

సూర్యోదయపు
కువకువల ప్రతీక్షను
రెప్పలపై వుంచుకొని
మేమంతా పిచ్చుకలై
యెగురుతుంటాం
యిష్టమొచ్చినట్టు...
స్వప్నమై

కళ్లు తెరిచే సరికీ
మా పడకలపై
మాతో పాటు
కళ్ళు తెరుస్తూ...
పిచ్చుకలూ
కువకువలూ
వుదయాన్నే
దినదినమూనూ
















































































Recently written poems telugu by me

తన్మయాత్మక వేదనాశకలపు సౌందర్య కవిత్వం - అరుణ్ బవేర యిలాంటి వో ప్రయాణం

  తన్మయాత్మక వేదనాశకలపు సౌందర్యాత్మక కవిత్వం - అరుణ్ బవేర యిలాంటి వో ప్రయాణం...

అరుణ్ బవేర వైయక్తికంగా ఆలోచనకూ ఆచరణకు సమాన ప్రాధాన్యతనిస్తూ ఘాఢమైన పారదర్శక నిత్యనూతనానుభవాలతో జీవిస్తూ కవిత్వ సేద్యం చేస్తున్న హాలికవి. బవేర యిలాంటి వో ప్రయాణం జీవితం లాంటి సహజ,శ్రేష్టమైన మనిషి కోసం చేస్తున్న అన్వేషణ. యే వాద వివాదాలకు,కూటములకు,లాబియింగ్లకు అచ్ఛాదన యివ్వక,యివ్వలేక స్వచ్ఛమైన మానుషత్వంతో తన సొంత శైలిలో, అర్థ ధ్వనుల ప్రపాతంలో, మనుషుల్లో తడిని సృష్టిస్తూ,బాషా శిల్పాల జుగల్బందీలకు ఆవల వొకానొక పురాసంస్పందనతో స్వాభిమానసాధికారత కల్గిన యీ కవి నగ్నవుదయపు వొంటరి దుఖంలో తన లలిత రచనాకర్మను అన్ అకడమిక్ గా...విక్షుబ్దంగా మోహభంగుడై తన సంపూర్ణ తన్మయత్వంలో గంభీర స్వరాన్ని విన్పిస్తున్న కవి.

         బవేర ప్రాకృతిక జీవితాన్ని తవ్వే క్రమంలో పొందిన సంతోష దుఖాలను తన కవిత్వంలో అనువదించారు. మనకాన్షష్ను షూట్ చేసే కవిత్వం. మనల్ని తన అంతర్ముఖత్వంలోకి లాకెళ్ళే కవిత్వం బవేరది. Get drunk/stay drunk/on wine,virtue,poetry/what ever(బాదలేర్)లాంటి మాదకత,తన్మయత యితని కవిత్వంలో ......"నా సోగకళ్ళ సుడిలో రేగిన/చిట్టచివరి పరవశమా!

నీ చిగురుటాకు చెక్కిలిపై/ నా చెంగల్వ పూదండ" (కుంకుమ సాయంత్రాలు)

"సీతాకోకచిలుకై వచ్చి చేతివేళ్ళమీద వాలుతాయి/వచ్చి పోయే గాలుల్ని/ మురిపెంగా ముద్దాడినట్లు/జీవితం తడి ఆరని వెన్నెల(తడి ఆరని వెన్నెల)

 మహా కావ్యపంక్తుల్లా మరో కవిత రూప సారాల్ని విశ్లేషించించేదుకు వొక ప్రామాణిక నమూనలాంటి కవితాఝరి యిలాంటి వో ప్రయాణం. యితని కవిత్వం చదువుతుంటే మనలో మూల్యాంకన నిర్మాణప్రక్రియ దానంతటదే ప్రారంభమౌతోంది. యితని కవిత్వం epitom of poetry లా వున్నత సౌందర్య విలువలతో, కవిత్వ గుణ సార్వభౌమత్వంతో నిలిచిపోతున్న కవిత్వమిది.

                యితని కవిత్వం అసహజతల్ని,కృతిమతల్ని ఆవల తరిమి సహజసొబగుల గుభాళింపులతో సమ్మోహన పరచి ముగ్ధతను సాధించి సేదతీరుతున్నట్టే వున్నా ...... మరో జీవన సౌందర్యదాహం అతన్ని వెంటాడి కవిని కాదు..కాదు...

మనిషిని చేస్తూ మరో కవితాధారై ప్రవహిస్తుంటుంది యిలా...యెంతటి స్పష్టమైన అవధారణలు...తనలోని సౌందర్యావిష్కరణ నిమిత్తం తన ప్రయనించే క్రమంలోని ఘర్షణ వొక యుద్ధ సమానం....'కొన్ని వీరోచిత క్షణాల్లో ' బతుకు పట్ల తన సన్నధతను ప్రకటిస్తాడిలా - 'బ్రతకడం వొక అపరిత విశ్వాసం/మరికొన్ని వీరోచిత క్షణాలు...' యింకా యిందులోనే సరైన కలకోసం వేల రాత్రులు నిద్రపోయే తపన, మానవ సంబధాల పట్ల వొక pure effort ...existed disorders పట్ల నిశ్చేష్టతతో కూడిన 'ఖాళీతనంతో యేం మాట్లాడుతాం'....దేనిమీద యే రకమైన రుచిలేనితనపు సంవేదనాహీన సమూహాల పట్ల చింత 'కొన్ని వీరోచిత క్షణాలు' కన్పిస్తుంది. యిందులోనే వొక అంతర్ సంక్షోభంలో సహజాతవసరపు తక్షణ అవసరాన్ని గుర్తించి తన survival ప్రాధాన్యతను "యిక ఆకలి గురించి తప్ప/ప్రేమ గురించి మాట్లాడుకోలేని సంధర్భం"అంటాడు ...వర్తమానం నిరంతరమయ్యే సమూహపు విచ్ఛిన్నత సృష్టించిన హింస పట్ల వ్యక్తమయ్యే బాధ సుష్పష్ట దృశ్యపు ప్రయోగాత్మక ముక్క యిలా - " మన మాటలు మన గొంతుల కిందే తగలబడుతున్నాయి/కొత్తగా మనం భయాల్ని శ్వాసిస్తున్నాం/గాయాలకి దేహం యిచ్చాం." మన జీవితం యే స్థితికి చేరుకుందంటే -"యిప్పుడు జీవించడానికి / ప్రేమించడానికి / వొక యుద్ధం అనివార్యమైందనే"వర్తమాన జీవన వాస్తవికత యితని కవిత్వంలో...

   వొక జ్ఞాపకపు శకలం నుంచి ప్రారంభమైన బాధ ...తన ఆత్మ స్వేచ్ఛా ప్రపంచంలోకి పయనించి ...ఆనందక్షణాల్లో తేలియాడి తిరిగి దైనందిన జీవితంలోకి వొక రాతిరి నుంచి మరో పగట్లోకి అంతమయ్యే అంతమయ్యే వొక సాదృశ్యాత్మక కవిత - ప్రియురాలి బుగ్గల్లో సిగ్గులు చేసుకునే ఉత్సవం. యీ కవితలో బాల్యంలో చూసిన వో దృశ్యం - 'ఏటి ఒడ్డున ఏతం తోడిన నీటిలో /స్నానిస్తున్న పిట్టల్లాగ '. మధ్యలో - 'చెట్లెక్కి గాలిలా ఆకుల్లో దూరి/ నవ్వుకొని మురిసిపోయే క్షణాల్లో'కవి వుపశమనాన్ని పొందుతూ,రాతిరి సౌందర్యాన్ని దర్శించే అంతఃచైతన్య ఝరి నుంచి సామాన్య సృహ లోకి పయనించే కవితాత్మకత చివర్లో ఆకట్టుకొంటోంది - 'పునః పునః విఫలమైన క్షణాల్లో/ మిగిలే ఒక భారమైన నిరీక్షణ.'
                    జీవితం పట్ల కవికున్న స్పష్టత కింది పంక్తుల్లో ప్రస్పుటతమౌతుంది - 'జీవితం నిర్వచన స్థాయి నుంచి ఎదగలేదని/జీవితం విస్మయంగా మొదలై/విలోమంగా గడచి,విచారంగా ముగుస్తుందని/మధ్య మధ్యలో సంతోషం గడ్డి పువ్వై పూస్తుందని చెప్పడం ఘాఢమైన అనుభూతి కల్గిన బవేరాకే సాధ్యమైంది. రెండు పొడివేళ్ళ మధ్య వొక తడి సంతకం అనే కవిత మార్మక అర్థంలో లిఖింపబడింది...చాలా సింపుల్గా వుండే నిర్మాణంలో గొప్ప టెక్నిక్తో లిఖించుకు పోయిన కవితలు చాలా వున్నాయి - 'రోజు ధైర్యంగా తాకే భయం/రాత్రంతా నదిలో యీదిన చంద్రుడు/తెల్లారేసరికి జాలరి వలలో చిక్కాడు'.
                        మనిషి మనిషిగా మారేందుకు ప్రకృతి సిద్ధ గుణాలు వుండనే వున్నాయి దాని నుంచి గ్రహించే ధ్యాన మగ్నతను మనిషి కోల్పోతున్నాడూ. కవి దయామయ విశ్వప్రాకృతికత లోకి పయనించి మైత్రిని సాధిస్తాడిలా 'ఒక అనంతయాత్ర'లో - 'నా చుట్టూ విశ్వం/పరమ దయాత్మకంగా పోగిపడుతుంది/ళిత లావణ్యంగా/మనసు పొరల్లోకి యింకుతూ../యుగాల మైత్రిగా /స్నేహంగా ఉదయించింది.'
          అనంతంగా సాగే యీ కాల గమనంలో మనమూ వొక క్షణకాల పాత్రధారులం కాదా.....ప్రకృతి ముందు మనం వొక చిన్న కణంలాంటి వారం కాదా....వొక వర్టికల్ మనిషిని నిలువుగా  చీల్చే అహంకారపు పరిమిత పరిధిని గ్రహించిన కవి కవిత చివర్లో ఆనంద వినయంతో ప్రకృతి ముందు మోకరిల్లిన కృతజ్ఞతా ప్రకటన యిలా - ' ప్రకృతికెదురుగా / ఓడిపోతూ/నిట్టనిలువుగా చీలిపోవడం/ఒక మహాదానంద సందర్భం'.
                 యిలాంటి వో ప్రయాణం లోని కవితలు కవి తన ఆత్మతో చేసిన సంభాషణలు...యివి కలలై, ఆ కలలు వర్షంలో తడిచి ముద్దయి, వెంటాడి, నిద్దట్లోంచి రాలి,పక్షులు పొడుచుకు తినే'లాంటి భిన్న సంధర్భోచిత ప్రయోగాలు ఆకట్టుకుంటాయి.
యింకా పూలభాష తెలసిన సీతాకోకచిలుకలతో మాట్లాడడం, పక్షిలా నిద్రలేవడం, ఇంద్రధనస్సు తో పొలాలు మాట్లాడడం...ఆత్మల్లో యింకే వర్షం...ప్రేమను మైకంగా అనుభవించే దాహంలో కవిత్వం నిండుగా కన్పించి మనలో సెలయేరై రాలి నదిలా మారి ముగింపునకు చేరువయ్యే కొద్ది మనలో ప్రవహించే యీ బతికే క్షణాల అభివ్యక్తి ప్రేమమయమై మనుషుల్ని చేస్తోంది.

              

ఈనాటికవిత-48
__________________________
పఠాన్ మస్తాన్ ఖాన్ -గొంతు నులిమిన శ్వాస'

"ఆశాబద్ధతే జంతుః కర్మణా బహిచింతయః" ప్రాచీనుల మాట.ఆధునిక అర్థపరివర్తనలో,కవిత్వార్థంలో కల,స్వప్నం,ఆశ పర్యాయాలుగా కనిపిస్తాయి.పఠాన్ మస్తాన్ ఖాన్ కవిత-"గొంతు నులిమిన శ్వాస'లోని స్వప్నం కూడ ఆశనే సంకేతిస్తుంది.ఆశకూడా మానసికమైందే.

భౌతిక జీవితపు సంఘర్షణ,వాస్తవిక అధివాస్తవిక అనుకలనాలు ఈ కవితలో ఉన్నా.ఈ సృజన మానసికమైందే.మనోవైజ్ఞానికశాస్త్రంలో ఆలోచనాపవ్యవస్థ(Thought disorder)ఒకటి ఉంది.తనవ్యక్తిత్వాన్ని,సత్యాన్ని అర్థం చేసకునే స్థితి.ఇందులో వ్యక్తి వివేకం నిలబడి,సంసర్గాలు(భ్రాంతులు)సడలి నూతనసృష్టి జరుగుతుంది.ఈ కవితలో దీనికిపూర్వాపరాలనే ఖాన్ చిత్రించారు.

1.బతుకులో స్వప్నాలుంటాయి
స్వప్నాలకు యినుపరెక్కలొస్తాయి
యెగరలేక పోతుంటాను
అర్థ్రాంతరంగా...
మేల్కొంటాను
స్వప్నంలో నుంచి
జీవితంలోకి....
2.సత్యం
అర్ధాన్ని కోల్పోతుంది
చావు పుట్టుకలు
సంగమించినపుడు
కన్పించినట్టే కన్పించి
మాయమౌతుంటుంది
గుర్తుపట్టలేక పోతుంటాను.

అర్ధాంతరంగామెలుకోవటం ఈ ఆలోచనాపవ్యవస్థ ప్రభావమే.రెండవభాగంలో సత్యాన్నిగురించిన చర్చ ఉంది.ఇది "సత్యం అర్థాన్నికోల్పోవటం "ఈ భ్రాంతి తొలగటమే.యాకోబ్‌సన్(Roman,Jacobson)భాషయొక్క కార్యాలు కారకాలను గురించి చెబుతూ అధిభాష(Meta lingual)గురించి చెప్పాడు.జీవితం,బతుకు ఈరెండు పర్యాయాలుగానే కనిపించినా ఉపయోగంలో ఉండే కవిత్వార్థం(Poetic)రెంటిని వేరువేరు స్థాయిలనుంచి చెబుతుంది.జీవితం అపేక్షను,వాస్తవాన్ని స్పర్శిస్తే,బతుకు నిరపేక్షని,అనాసక్తిని చెబుతుంది.మొదటివాక్యంలో బతుకును నిర్వచించడానికి చేసిన ప్రయత్నం ఈ భావనను మోస్తుంది.
మనస్సుపై కోరిక చూపెట్టే రెండు ప్రతిఫలనాలు నాలుగవభాగంలో కనిపిస్తాయి.
మనస్సును
రంగుల మాస్క్ తో
మార్మికంగా
పలకరించినట్టు వుంటుంది
తన పదునైన గోర్లతో
పెకలిస్తున్నట్టు..
నేను
గాయమై స్రవిస్తున్నప్పుడు
నన్ను నేను నిశబ్దపు
లోయల్లోకి
జారవిడుచుకుంటూ....
సఘటనలు పరస్పరాధారితాలైనప్పుడు జరిగే వ్యవహారాలు ఇవి.మొదటిభాగం-రంగురంగుల్లో జీవితం ఎదురురావటం.రెండవభాగంలో వాస్తవంగా ఆలోచించినప్పుడు అవిబాధించడం కనిపిస్తాయి ఈ వాక్యాల్లో.దీనిని అపాతికత(Contingency)అంటారు.వాక్యాల్లో ఇనుపరెక్కలు-కూడా ఆశలోని భారాన్ని సూచిస్తాయి.

ఈ కవితలో ఆశావాదం(Optimism),వాస్తవం మధ్యజరిగే సంఘర్షణను చిత్ర్రించడం కనిపిస్తుంది.ఇలా మానసికంగా,భౌతికంగా జరిగే అన్ని విషయాలు గుర్తుండడం అనుషంగికస్మృతి(Incidental memory)అంతారు.ఇది అభ్యసనం ద్వారసాధిస్తారు.సాధారనంగా జరిగే అభ్యసనం ఇది.దీన్ని అనుషంగికాభ్యసనం(Incidental learning)అంటారు.

విష్యం చిన్నదేకాని.దాని చుట్టూ అల్లుకుని ఉన్న అంసాలు విస్తృతమైనవి.వస్తువుపై నిలబడటంపై ఖాన్ కు కొన్ని ఇబ్బందులున్నాయి.సంఖ్యాత్మకంగా వేసిన వుభాగం(numerical division)ఈ క్రమంలో కవి ఊహకు మేలు చేసింది.చాలా సార్లు వాక్యాలను లిఖితంగా ఇచ్చేప్పుడు పేర్చేపద్ధతి గురించి చెప్పుకున్నాం.వాక్యాలలోని పదాలమధ్య అర్థగతమైన సంలగ్న సంబంధం(Cohesive link)ఉంటుంది దీన్ని గమనించాల్సిన అవసరం ఉంది.మనసికానుభవం కవితను ఒక కొత్త మార్గంలో ఎలానడిపిస్తుందో అర్థం చేసుకోడానికి ఈ కవితలో కొన్ని అంసాలు కనిపిస్తాయి.

telugu translations from hindi

ఆలైన్/ విష్ణు ఖరే

మేము యెంతో ప్రేమతో స్నానించి
నిన్ను
శుభ్రమైన బట్టలు తొడిగాం
వొత్తైన నీ నల్లని జుట్టును దువ్వి
నీ పసి పాదాలను చుంభించాం
నీ బూటు దారాన్ని బిగుతుగా లాగి...
ఆట పట్టించే నెపంతో గాలీబు నీ
బుగ్గలపై ముద్దు పెట్టినప్పుడు
యెప్పటిలాగే తుడుచుకునే వాడివి
ఆ తడిని.... నీవు
యిప్పుడేమో యీ తడి యిసుకలో నిదురోతున్నావు యిక్కడ...

దూరం లేని మరో తీరం వైపు చూస్తో
నీ కళ్లు మూతపడ్డాయేమో
నీ కోసం వేచి చూస్తున్న నీ కొత్త స్నేహితులను వూహించుకుంటుండగా
నీకు నిదుర పట్టేసిందేమో....

మనం వచ్చే నావలో యెంతో సంతోషంగా ......నువ్వూ గాలీబు
నావను నడుపుతున్న నాన్నను చూస్తూ .....
భయపడుతున్న అమ్మను చూస్తూ ...
నవ్వుకుంటూ మీరు ముగ్గురు....
నావ సముద్రం నన్ను భయపెడ్తాయని
తెలుసు నీకూ ....అలలను బుజ్జగించావు

 సుతారంగా చేయి చరచి

యిప్పుడేమో నిద్దరోతున్నావు యిక్కడికి వచ్చి యీ తడి యిసుకపై...

నిన్ను యిలా చూసిన కన్నీళ్లాగునా...

యెవ్వరికైనా యింత ముచ్చటైన పిల్లోడు ....

నేలపైన నుదురు ఆన్చి యెవరి కోసమో ప్రార్థన లో లీనమయ్యాడు అని...
మెల్ల మెల్లగా లాలి పాడుతూ
నిను జో కొడుతున్న. అలలల్నే చూస్తూ వుండగా...

నీ కన్నులు మూత పడ్డాయేమో.....

నీవు యింకను నవ్వుతూ వున్నట్లే కన్పిస్తున్నావు
నిను వెతుక్కుంటూ వచ్చాం మేమిద్దరమూ....

నీ తల వైపున కూర్చుంటాం కొంత సేపు ...
నిద్దరోతున్న నీవు యెంత ముద్దొస్తున్నావో.. ..

నిను మేల్కొల్పాని మనస్కరించట్లేదు...

నీవు కల కంటున్నావేమో...నవ తీరాలను నయా మిత్రులను...

.నీ మేనత్తను తిమింగలమును...నువ్వేమో
యీ యిసుక తడిలో బోర్ల తిరిగి నిదురోతున్నావు..

యింత దూరం నీవు యేం గుర్తొచ్చిందని వచ్చవూ ..

నీ కోసం మేమూ రావాల్సొచ్చింది..

.పద యిప్పుడే యీ యిసుక తడిని యీ అలల లాలి పాటల్ని వదలి...
యీ అలలు సాయంత్రమయ్యాక తమ కౌగిట్లోకి లాక్కుంటాయి...

యేడిస్తే యేడవనీ మీ నాన్నాను అత్తనూ యెక్కడో దూరంగా .

.మనం ముగ్గురం కలిసే వున్నాం కదా..
వదలై కొత్తని అపరిచితంని కలకనడం
అలాగే చూడని తీరాన్ని మిత్రుల్ని

చూడు నా యెడమ చేతిని పట్టుకొని గాలీబు.

.మరో చేయి నీ కోసం వేచి చూస్తోంది..

వులికిపడి ఆశ్చర్యంతో ఆనందంతో మమ్మల్ని గుర్తించు..

నిను మా గుండెలకు హత్తుకోనివ్వు...
రా నీ బూటులో నుంచి యిసుకను తీసేస్తాను...

యిష్టమైతే వొ సారి తిరిగి చూసుకో.....

యీ తీరాలను దూరమైపోతున్న దిగంతాలను

పద మన కోసం యెదురు చూస్తోంది
విధ్వంసం తరువాతి వో బూడిద వొడి

(టర్కీ తీరంలో కనిపించిన అలైన్ పిల్లవాడి శవం ప్రపంచానంతటిని కన్నీరు పెట్టించింది...)

నేను నిన్ను మళ్ళీ కలుస్తాను.../అమృతాప్రీతం
(31.08.1919 - 31.10.2005)

నేను నిన్ను మళ్ళీ కలుస్తాను
యెక్కడా ..యెలా..
తెలియదు నాకు
ఒహుశ నీ వుహల్లో నిప్పుకణమై
నీ కాన్వాసుపై వాలుతాను
లేదా నీ కాన్వాసు పై
వో రహస్య రేఖలా మారి
నిశబ్దంగా చూస్తో వుంటాను.

సూర్యకిరణమై నీ రంగుల్లో కరుగుతాను
లేదా రంగుల బాహువుల్లో కూర్చొని
నీ కాన్వాసుకు...
తెలియదు నాకు
యెలా...యెక్కడ ...
అయితే నిన్ను తప్పనిసరిగా కలుస్తాను

వొక కళ్ళజోడుగా మారి వుండొచ్చును
యింకా యెగిరి దూకే సెలయేటి నీరై...
నేను నీటి చుక్కనై...నీ శరీరాన్ని మర్ధించి...
వొక చల్లదనమై నీ గండెల్ని చుట్టు కుంటాను...

నాకిక యేం తెలియదు
కాలంతో పాటు యీ నా ప్రాణం
పయనిస్తున్నదని మాత్రమే తెలుసు

యీ శరీరం
యెదో వో రోజు గతించక తప్పదు
అయితే సృష్టికణాలచే నిర్మింపబడ్డ
యీ చైతన్యపు దారాల్ని
చుట్టుకొని ....కణాల్ని యేరుకొని
నిన్ను నేను మళ్ళీ కలుస్తాను

(సౌజన్యం: నయా జ్ఞానోదయ్...యిది అమృతా ప్రీతం గారి చివరి కవిత.)

కవిత్వం / నరేంద్ర జైన్.

నాకు కవిత్వం
యినుపవూచలకు ఆవల కనిపించే
వో విశాలమైన ఆకాశం

అది
యెండలో...గాలిలో..
దుమ్ములో...ధూళిలో...
కొమ్మల్లో...గింజల్లో

కవిత్వం
కలల్లోను...పీడకలల్లోను...
స్మృతుల్లోనూ...విస్మృతుల్లోనూ....

అది
యెక్కడో దూరంగా విన్పించే వో స్వరం
నిరంతరం తలుపు తట్టి వెళ్ళిపోతుంటుంది....

కవిత్వం
వొక ఆత్మఘోష
వొక వొప్పంద పత్రం
బూడిదలో దాగిన అగ్నికణం
మంట నుంచి వేరవుతున్న నిప్పురవ్వ
చిరునామా లేని వుత్తరం...

అదొక
సంభాషణ
యెక్కడో ...
మౌనంలోని మార్మిక క్షణం
మూసిన గది అరుపు
గాయంపై లేపనం...

కవిత్వం
నీళ్ళతో నిండిన పాత్ర
పాత్రలో రాలే మధువు

కారణం యేంటో తెలుసా..

స్పందించే శ్వాస
స్పందనే కవిత్వం

నిత్యం రొప్పుతూ ...ఆలోచిస్తూ...
మనిషిలా కవి వెళ్ళిపోతూ...
పౌరజీవితాన్ని స్వీకరించి...

కానీ కవిత్వం
డేగవేటలా..
జీవిస్తూ...
ప్రస్తానిస్తూనే వుంటుంది....

(చాలా సంవత్సరాల క్రితం చదవి ముగ్ధుడినై, కవితో మాట్లాడీ...దాచుకున్న కవిత...)